Hallo lieve mensen!

Dit weekend zijn we met een groep van Intern naar Cape Reinga geweest. Cape Reinga is het uiterste puntje van het Noordelijke eiland van Nieuw Zeeland. We vertrokken vrijdagavond om half 6, gelijk vanuit stage dus, om een autorit te maken van ongeveer 5 uur naar het plaatsje Kaitai waar we de nacht hebben gespendeerd in een hostel from hell. Waarom? Nou omdat je eigenlijk maar tot 21 uur 's avonds kon inchecken, maar aangezien wij natuurlijk van die harde werkers waren, konden we dit niet halen. Een andere groep was wat eerder vertrokken en die zouden rond 22 uur aankomen, en voor ons inchecken. Ze kwamen om kwart voor 11 aan, wat toch nog best snel gedaan is en dit was geen probleem. Wij kwamen alleen om half 1 ofzo aan, wat de eigenaar (de 'nare aardige man') niet zo heel fijn vond. Wij wel, vandaar dat we nogal luidruchtig aankwamen omdat we blij waren dat we het hadden gehaald. Vond meneer Hostel niet zo fijn aan het 'SHUT THE FUCK UP' te horen, want we moesten allemaal stil zijn, mensen lagen te slapen. Dus uiteindelijk heb ik het 'Bilthovense hangen' naar Kaitai gebracht en zijn we buiten gaan zitten bier drinken. Je moet toch wat in een plaatsje waar geen hond te bekennen is. De volgende ochtend was de nare man weer hartstikke vriendelijk, vandaar de naam: Nare aardige man.

De auto trip was helemaal niet erg, omdat we met Wouter en Jos in de auto zaten, twee ontzettend grappige jongens. In Nederland moet je af en toe blazen als je 's avonds in een auto zit. Zo ook in Nieuw Zeeland. Dacht Wouter. Er stond politie langs de weg om te controleren op dronken automobilisten. Wij denken jeej, hij is nuchter, laat maar komen. De agent komt op ons afgelopen met een soort van uitvergrote mobiele telefoon waar je in moet blazen. Dacht Wouter. Blijkt dat je hier in Nieuw Zeeland niet moet blazen, maar praten. De agent komt dreigend met het apparaat op Wouter afgelopen en steekt het richting zijn gezicht. Wouter neemt een diepe teug lucht en zegt, do I have to blow? De agent kijkt een seconde verward en zegt: Just say your name. En Wouter zegt: pfffffWouter . Address please: 21 Whitaker place. Het apparaat zegt: No Alcohol, hoewel ik denk dat de agent het hier niet mee eens was. De auto achter ons overkwam iets soortgelijks. De jongen die moest blazen (dacht Wouter), is hier pas 2 dagen. Logisch dat je je adres dan nog niet helemaal weet. Dus de agent zegt: Address please? Leslie zegt: uhmmmmmm .... (en verzint iets). Het apparaat zegt: No Alcohol en we reden door. De agent moet echt gedacht hebben dat de batterijen van het apparaat op waren.

We zijn zaterdag om half 10 in de ochtend vertrokken naar Cape Reinga, wat nog ongeveer 2 uur rijden was. Daar aangekomen kon ik even geen ademhalen zo prachtig het was. Ik weet niet of jullie weten hoe de hemel eruit ziet, maar ik denk dat Cape Reinga er aardig bij in de buurt komt, wat een prachtige plek is dat zeg. De foto's komen zo snel mogelijk, moet ze eerst allemaal nog verzamelen van de rest van de mensen en er de mooiste tussenuit halen! Maar het was super, super mooi, echt niet te beschrijven. Leslie en Stephanie hadden het leuke plan om naar beneden te lopen, wat eigenlijk niet mocht, om naar het verlaten strandje te gaan dus toen we ze daar zo blij zagen lopen, wilden wij dat eigenlijk ook wel doen. Dus zijn wij, Jos, Wouter, Audrey, Ebru, Naomi en ik met volle moed begonnen met naar beneden lopen. Niet bedacht dat we natuurlijk ook weer omhoog zouden moeten, nee dat was een zorg voor later. Na een levensgevaarlijke tocht over rotsen en losse stenen, kwamen we dan eindelijk aan bij het verlaten strandje. Daar sta je dan, geen levende ziel om je heen met je blote voeten in de Tasman Sea. Voelde me echt 'Queen of the World'. Ik had nooit durven dromen dat ik op zo'n plek zou komen.

Na even vrolijke rond gehuppeld te hebben, en met blote voeten (ja echt, BLOTE voeten) over rotsen geklommen te hebben, gingen we maar weer terug. Doen we wel even. Niet dus. Het was zonder te overdrijven een walk to remember. Alleen dan niet in de positieve zin van het woord. Het was ontzettend steil naar boven en we liepen super hoog, naast een idioot steile afgrond. Ik heb me natuurlijk groot gehouden, maar van binnen was ik stilletjes aan het huilen zo eng vond ik het. Maar die hoogtevrees heb ik mooi wel klein gehouden dus ik ben heel erg trots op mezelf, mijn eerste doel hier is behaald! Na een korte pauze kwam ik erachter hoe IDIOOT dit plan is geweest, want ik dacht eventjes dat ik dood ging. Jezus wat was dat zwaar zeg. Ebru had het nog zwaarder, want het is Ramadan dus het arme kind had nog niets gegeten of gedronken. Ze heeft ter plekke besloten dat ze maar even een pauze nam van de Ramadan, want het is natuurlijk niet gezond om in de brandende hitte de Mount Everest te beklimmen zonder dat je iets van vocht en voedsel in je lichaam hebt. Ik heb diep respect voor haar dat ze gewoon heeft doorgezet en niet heeft geklaagd! Uiteindelijk na wat wel 8,5 uur leek, kwamen we boven. Ben nog nooit zo blij geweest haha! We kwamen nog een paar Rugby Players tegen, die ook een wandeling wilde maken, op flip flops nog wel (Wouter ook trouwens, diep respect voor hem), maar dat deden zij wel even want 'we zijn rugby players'. Ja ja, succes jongens.

Uiteindelijk zijn we terug naar de auto gegaan (wat overigens echt een monster truck bleek te zijn, kom ik zo op) om naar 90 Miles Beach te rijden en daar te gaan sandboarden! We kwamen daar aan en het eerste wat we deden was met de Monster Truck over het strand, door het water te crossen. Naomi heeft zelfs nog gereden! Het was een automaat, geen zorgen. Ging mij toch iets te ver, want jullie weten hoe ik ben op een fiets, laat staan in een auto op gladde ondergrond. Was natuurlijk super leuk, maar uiteindelijk kwamen we voor het sandboarden dus daar gingen we dan. Je moet je even voorstellen dat je net een bergtocht van 3 uur achter de rug hebt en dan een GIGANTISCHE zandberg voor je ziet liggen waar je met je plastic sleetje op moet gaan klimmen. Dan schiet er wel even door je hoofd; DIKKE DOEI. Maar nee, natuurlijk gingen we dapper de zandberg tegemoet. Het was super los zand dus bij elke stap gleed je een halve terug. Na heel wat geploeter en gevloek kwamen we dan boven aan. Dan kickt de hoogtevrees weer even in en ik dacht echt bij mezelf; moet IK met mijn HOOGTEVREES met een PLASTIC sleetje hier vanaf gaan GLIJDEN? NO. WAY. Wel dus. Daar gingen we dan, even afzetten en WHOESJJ!!! ZO ONTZETTEND GAAF! Kom je beneden wil je nog een keer, kijk je achterom naar de gemene grote berg, denk je; ja laat ook maar volgende keer weer. Maar het was super, super gaaf!

Na het sanboarden wilde de rest ook even met de Monster Truck over het strand crossen. Ja is goed, gaan jullie maar we wachten wel even. Na een tijdje komt er een zielig monster truckje de hoek omrijden. HIJ DOET HET NIET MEER. Ach, zal de koelvloeistof wel zijn. Gewoon even wachten. Wij wachten, toch rijden, weer wachten, de rest even koelvloeistof halen. Was het dus niet de koelvloeistof. Wat het wel was, weet niemand, maar na een tijdje deed onze lieve auto het weer als vanouds. Vandaar, Monster Truck.

Aangekomen bij het hostel, hebben we even binnen gezeten tot een uur of 23 om daarna weer buiten te gaan hangen. We zijn trouwens wel fanatiek op zoek geweest naar een kroeg, en toen we dachten er 1 gevonden te hebben, werden we zwaar teleurgesteld. De openingstijd was: 9am till late. YES, hier gaan we natuurlijk helemaal los met z'n allen. Toch maar even vragen hoe laat nu precies till late is. 9pm. Great. In dit stadje was Jesus Lord, dus zal daar wel door gekomen zijn. Geen kroegen dus. Vandaag dat we op zaterdagavond in het saaiste dorpje ooit, buiten hebben gehangen. Het voelde even alsof ik weer thuis was! Ik heb zelf een Limburger 'Tantoe Lauw' aangeleerd, Bilthovense 'slang' hahaha. Uiteindelijk zijn we uit verveling maar een lame spelletje gaan doen; je sigaretten filter zo dicht mogelijk bij het blikje bier gooien, wie er het verst vanaf gooit, moet een opdracht doen. Denk aan: spugen op een auto, het plafond aanraken, onder bankjes door kruipen, op een telefooncel klimmen. Hartstikke leuk natuurlijk om dit in de vriezende kou met je dronken hoofd te doen.

De volgende dag (ja het weekend wordt nog VEEL stoerder) zijn we om 10 uur vertrokken om te gaan.......... QUAD RIJDEN!!!!!!! Je hebt Quad rijden en Quad rijden. Ga je in Nederland Quadrijden, ja, leuk. Ga je in Nieuw Zeeland Quadrijden, OUT OF THIS WORLD!!!! Het is serieus het gaafste wat ik ooit in m'n hele leven heb gedaan. En ook het engst. We kwamen aan bij de Quad meneer die ons het even ging leren. Voor de meeste mensen die mij een béétje kennen is het natuurlijk geen verrassing dat ik voor iedereen (ik was namelijk de laatste in de rij) bij de eerste heuvel (je hoefde niet eens gas te geven) vast kwam te zitten. You stay very close to Richard dear, no worries. No worries, my ass. Doodeng vond ik het. Moesten we ook nog gelijk de weg op. Ja hallo, daar heb je auto's die je tegemoet komen rijden, wat denken ze wel niet. Ik had zelfs een pook, weet ik veel hoe zo'n ding werkt. Uiteindelijk dacht ik nou hè, dit is best makkelijk. Iets te vroeg gejuicht want daar ging ik hoor. Ik slipte over een nat stukje en slingerde zo over de weg, uit paniek drukte ik het gas in tot ik bedacht, nee Eva, druk anders maar gewoon de rem in. Na mijn bijna-dood-ervaring stond ik dan stil. Even ademhalen en weer door. Toen we van we weg afkwamen, waar het echt moeilijk ging worden, werd ik toch weer een beetje bang. Tot ik erachter kwam dat wat je ook doet, je valt NIET. Dat ding valt gewoon niet om, het is ongelooflijk, wát een stoer ding is zo'n Quad. We hebben 2,5 uur gequad. Over rotsen, door water, door de woestijn, over het strand. Zo ontzettend gaaf, ik vergeet het nooit meer. In Nederland had ik dit nooit gedaan. Was ik nooit gaan 'bergbeklimmen', sandboarden of quadrijden, maar in Nieuw Zeeland moet je zulke dingen wel doen natuurlijk. En ik heb er geen spijt van. Hoewel ik af en toe wel zoiets had, was ik ook maar 2,5 uur gaan paardrijden zoals een paar anderen (hahahahahaha).

Na het quadrijden zijn we ergens wat gaan eten en doorgereden naar huis. We kwamen ongeveer 22:30 uur aan. Je moet je voorstellen dat je aan het eind van je Latijn bent en alleen nog maar aan douchen en slapen denkt (douchen niet eens, het boeit je niet dat er overal zand zit, je wilt gewoon slapen). Dus wij overenthousiast aan komen rijden, staan er ongeveer 5 brandweer auto's buiten en een stuk of 30 brandweermannen (om de pijn wat te verzachten). Was het brandalarm (weer) vals afgegaan. Een of andere gast die dronken was ofzo had het brandalarm af laten gaan. Bedankt hè! We zijn toen maar even met Ellen naar haar appartement gegaan, die heeft gekozen voor het minder luxe appartement in Columbia, naast Empire. Ze gaat binnenkort verhuizen naar Empire en ik zal je vertellen waarom; wat een CRAP appartement is dat zeg. Geen woonkamer, de wc in de badkamer, klein keukentje, eenpersoonsbed, klein kamertje, geen tv, echt ontzettend klein. Dan betaal je wel iets minder maar dan leef je niet echt relaxt hoor. Zijn wij even blij dat we toch voor het luxere appartement hebben gekozen, God wat is dat klein zeg. Uiteindelijk konden we rond 23 uur naar binnen om dan eindelijk na een fantastisch, onvergetelijk weekend, in slaap te vallen.

Om de volgende dag met een halve ooronsteking en koorts wakker te worden. Fijn! Zaterdag hebben we de Free city tour and Bridge Climb, waarvan ik nu zoiets heb, laat maar komen, ik kan de hele wereld aan!

De foto's komen echt zo snel mogelijk, beloofd! Hoop dat jullie lekker jaloers zijn geworden op mijn onvergetelijke ervaring. Moet wel zeggen dat ik toch wel zoiets heb, waren paps, mams en vriendje er maar bij, mis jullie echt heel erg en voel me soms best alleen. En als ik dan dit soort dingen doe denk ik, WOW die en die zou dit echt 'to die for' vinden! Maar het is niet anders, gelukkig mag ik deze ervaring delen met Naomi, en dat betekent ook wel wat natuurlijk! Vriendinnen voor meer als 7 jaar en dan zulke dingen doen met z'n tweeën, vind ik toch best speciaal.

Nou ik ga even een filmpje kijken (thanks to Wouter die bijna alle classic Disney films heeft): The little Mermaid. Love it!

Heeeele dikke kus voor iedereen, mis jullie en tot snel!

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx