4 maanden later...

4 reacties | reageer

Invercargill

Foto's:

http://picasaweb.google.com/eva.vdkooij/Invercargill#

3 januari 2011, Invercargill

Om 6 uur in de ochtend stonden we dus klaar om de bus in te stappen. Het was nog een beetje fris maar het beloofde een mooie dag te worden. Wij rijden naar Invercargill, onderweg gestopt op het meest zuiderlijke puntje van Nieuw Zeeland. We zijn dus bij het meest noordelijke punt geweest en het meest zuiderlijke, dus we hebben allebei de uiteinden gezien, leuk! Aangekomen in Invercargill hebben we ingecheckt bij het hostel, geluncht en zouden we met de bus een rondje rijden en even bij de Pak 'n Save boodschappen doen (aangezien de meeste backpackers koken enzo, schijnt goedkoper te zijn als elke avond uit eten te gaan). Wij dus een rondje rijden en uitgestapt bij het museum van Invercargill. Ja, laten we weer cultureel doen met z'n allen! We hadden een uurtje om rond te kijken in het museum. Om eerlijk te zijn weet ik niet eens meer wat er te zien was, het was zo saai dat ik het niet eens in m'n dagboek heb geschreven. En normaal gesproken vind ik musea e.d. wel interessant, moet je nagaan.

Hierna dus doorgereden naar de supermarkt. Hier werd aangeboden om $4,50 te betalen zodat onze Ierse vriend, Gavon, curry voor ons kon koken. Ja prima! We wilden ook wat bier halen, bleek dat ze in geen enkele supermarkt in Invercargill alcohol verkopen. Inderdaad, het slaat nergens op. Naomi en ik moesten alleen (stok)brood hebben en wat energy drankjes, dus wij waren als een van de eerste alweer buiten (dat is altijd zo, wij zijn altijd heel snel met dingen, zelf haren doen + make-up gebeurt in 3 minuten). Dan maar even een sigaretje roken bij de bus en in het zonnetje op de rest wachten.

Terwijl ik lekker aan het genieten ben van m'n sigaretje heb ik niet door  dat mijn broek vast zit geplakt aan het teer dat is gesmolten. Daar kwam ik achter nadat het volgende gebeurde:

"POK!!!!"

Auw...?

"AAAAAAAAH!!!!"

Dat was mijn reactie toen er een vogel die grappig dacht te zijn VOL OP MIJN HOOFD POEPTE. Niet zo'n klein beetje ook, 5 grote klodders vogelpoep bovenop mijn hoofd en zelfs nog een grote klodder op m'n hand!

De reactie van mijn allerbeste vriendin was uiterst begripvol: "IEEEEL!!" Bus driver: "Does anyone have a camera?" Naomi: "YES! I DO!" Thanks for that. Van je beste vriendin moet je het hebben zeggen ze weleens. Een andere, wel begripvolle, man rende weg om tissues enzo te halen bij het benzinestation (ze hebben hier tissuehouders naast de pompen staan, geen idee?). Van je beste vriendin moet je het toch wel hebben want Naomi heeft heel begripvol alle klontjes poep uit m'n haar proberen te vissen. Duitse vriend Paul heeft het heel vrolijk gefilmd. Gelukkig had David het niet gezien, dan zou ik de rest van de reis "shithead" zijn genoemd. Jammer dat Paul het filmpje gelijk heeft laten zien zodra David de bus in kwam. Duitsers he, die vinden dat leuk enzo.

Terug bij het hostel ben ik uiteraard gelijk onder de douche gestapt om de vogelpoep uit mijn haar te wassen. Hierna even het stadje bekeken en erachter gekomen dat ik nog maar 200 dollar kon pinnen en Naomi had alleen nog een creditcard. Voor 4 dagen. Ja heel fijn. Niet dus. Ik wist niet dat ik m'n geld zo snel kon uitgeven. Nou eigenlijk wel aangezien Empire redelijk m'n hele portemonnee aan huur/was/internet leeg jat. Het was wel mooi weer dus we zijn naar het park gegaan, hebben in de zon gelegen tot er een stel meeuwen en duiven naast ons kwamen zitten en er 1 ontzettend aggressief werd. Ik ben uiteraard zwaar getraumatiseerd door het shit-verhaal waardoor we ons dus hebben weg laten jagen. We hebben ons even omgekleed aangezien het redelijk frisjes werd en zijn met Gavon naar de liquor store gegaan. Ja kom op, duivenpoep EN geld op? Dan toch maar dat geld wat op is uitgeven aan Southern Comfort en heel veel bier. We hadden alleen gedronken met Oud&Nieuw dus we hadden het verdiend!

Gavon heeft gekookt terwijl wij aan het bier zaten en een kaartspelletje speelden (zo hoort het). Hierna zijn we aan het drankspel "Ring of Fire" begonnen, waarna ik redelijk bezopen mijn "Little Person" steeds vergat. Ik zal even uitleggen wat de little person precies is. Trek je bijvoorbeeld een 7 ofzo, dan mag iemand een regel verzinnen. Dit kan van alles zijn, zoals ‘Niet aan je haar zitten', ‘Alles wat je van tafel haalt moet je schuivend doen' (dat was al een regel trouwens) en ‘Little Person'. Je hebt een denkbeeldig klein mannetje/vrouwtje op je glas zitten. Steeds als je dus een slok wilt/moet nemen, moet je eerst deze kleine mens van de rand van je glas halen zodat het niet verdrinkt. Hierna moet je het ook weer terug op de rand zetten. Doe je dat niet, moet je dubbel drinken.

Zo heb je er nog een paar zoals, Questionmaster. We mochten allemaal David's vragen niet beantwoorden, wat moeilijk te onthouden is als je alles niet meer zo helder ziet. Ook moesten we op Gavon letten, want hij was de Thumbmaster en als hij z'n duim op de tafel legde, moest de laatste die dit nadeed ook drinken. Verder had je nog een drinkpartner, dat betekende dat diegene altijd moet drinken als jij drinkt en er was een regel dat de persoon links van je ook moet drinken als jij moet drinken. Het is allemaal wat. Na heel wat drank en heel wat geschreeuw zijn we opeens de bungy-jump en Canyon-swing foto's van iedereen gaan bekijken (het einde van het drankspel en het verplaatsen naar de andere kamer is totaal aan mij voorbij gegaan) en opeens stonden we buiten om naar de Irish Pub te gaan.

We kwamen binnen en er waren 5 andere mensen. Wij waren met z'n 10en ofzo, dus hebben een fijne, leuke en dronken avond gehad. Ik heb nog een ID kaart uit de wc gevist met mijn blote handen want die was het Engelse (onverstaanbare) meisje verloren in de w.c. Heel toevallig dat ze eerder die avond nog haar ID aan mij liet zien anders had ik dat ding niet eens herkend.

Toch nog netjes op tijd in bed, 3 uur, om de volgende dag pas om 10 uur klaar te staan om naar de volgende bestemming te vertrekken............  

6 reacties | reageer

Milford Sound + Te Anau

Foto's:

http://picasaweb.google.com/eva.vdkooij/MilfordSound

2 januari 2011, Milford Sound

Dit is een heel klein saai blogje hoor, de dagen met Stray zijn niet zo gevuld met spectaculaire dingen. Niet dat we geen leuke dingen hebben meegemaakt natuurlijk.

Vanochtend om 8 uur opgehaald door de Stray bus. Ons avontuur met Sven en Jos zat erop, nu gingen we gebruik maken van onze Stray pass voor de komende 4 dagen. Heel handig, er eng uitzien met Halloween en een Stray pass winnen!

Eerste stop: Milford Sound. Milford Sound is een prachtige fjord van 16 kilometer lang die uitloopt op open zee. In Milford Sound regent het gemiddeld 6813 mm en 182 dagen per jaar. Het is daarmee de natste plaats van Nieuw-Zeeland. En dat hebben we geweten. Wat een ontzettende regen! NIET normaal! Het zou daar echt prachtig mooi moeten zijn (heb ik van horen zeggen), of het nu regent of niet. Regenen deed het, en dat niet alleen; het was ook ontzettend mistig. Waardoor we, precies, helemaal NIKS konden zien. He-le-maal niets hebben we van die hele klote Milford Sound gezien. Maar, optimisten dat we zijn, hebben we dapper onze witte poncho's aangetrokken (waardoor we net twee leden van de klu klux clan leken) en zijn het dek van de cruiseboot opgegaan.

Dat gaat niet! We werden zowat weggewaaid en weggespoeld. Wij zijn twee volhoudende rokers, dus hebben we onder een soort van half afdakje waar het heel warm was (was gewoon de vieze uitlaat van de boot, maar goed) een sigaret gerookt. Gewoon omdat het kan. Nauwelijks, maar het kon. Wel wat zeehonden gezien en een aantal watervallen maar dat was het geld en de halve verzuiping totaal niet waard. Maar goed, andere keer beter (?), we zijn het inmiddels wel gewend, dingen die niet doorgaan.

Na deze teleurstellende boottrip zijn we doorgereden naar Te Anau. Onderweg in de bus zijn we aan de praat geraakt met onze twee Duitsers, Paul en David. Die zijn hier nu een aantal weken aan het reizen en gaan straks vrolijk door naar Thailand. Waarom niet? Heel bizar dat we een paar dagen geleden in Auckland naar het strand gingen en hun onderweg tegenkwamen. De wereld is klein.

We zijn nog even een stukje door Te Anau gelopen en hebben hier (uiteraard) lekker gegeten. Nog wat foto's gemaakt van het prachtige meer en daarna heerlijk wezen douchen en ons bedje in. Wel apart, we hadden allemaal een aparte kamer. Saai om zo zonder Naomi in dezelfde ruimte te liggen, niemand om weltrusten tegen te roepen.

De volgende dag moeten we om 6 uur klaarstaan om naar de volgende bestemming te rijden......

1 reactie | reageer

Queenstown

Foto's (heb Naomi's bungy foto nog niet, maar die komen ook snel)

http://picasaweb.google.com/eva.vdkooij/Queenstown

31 december, Queenstown

Om 9 uur in de ochtend zijn we opgehaald door Jos en Sven om richting Queenstown te rijden en om 12 uur te gaan.... Bungy jumpen!!!! We gingen de Nevis Bungy Jump doen van 134 meter hoog. De hoogste commerciele jump van Australasia (als we het doen, doen we het goed) Op dat moment snapte ik niet zo goed meer WAAROM ik dit in hemelsnaam zo graag wilde doen. Nu het zo dichtbij kwam, kreeg ik toch zo m'n twijfels. Het is onnatuurlijk om ergens vanaf te springen, je lichaam wilt je dan toch beschermen? Waardoor je dus in paniek raakt en niet wilt springen. Hoewel ik hoogtevrees heb en altijd zo snel mogelijk beneden wil zijn als ik hoog sta (of niet hoog, ik krijg namelijk al de kriebel als ik op het balkon van de eerste verdieping sta) dus misschien gaat het jumpen me wel heel simpel af? Denk het niet, haha.

Toen we aankwamen bij het Bungy centrum bleek dat de jump van 12 uur niet door zou gaan (ik kreeg al helemaal de kriebels, niet dit ook gecancelled!) maar we om half 1 door de bus werden opgehaald. Op de een of andere manier hadden wij het rare verhaal gehoord dat het de hele dag zou duren om naar de locatie te gaan met de bus en we dus pas rond 16u zouden kunnen springen (wie dat heeft verzonnen weet ik ook niet) maar dit was gelukkig niet het geval. Aangezien we dus nog best lang moesten wachten hebben we wat souvernirwinkeltjes (want ja, dat is ECHT onze zwakte) besprongen en gewacht tot het eindelijk zover was.

Om half 1 zaten wij netjes te wachten op de bus, die maar niet kwam. Ik kan je vertellen dat dit niet echt helpt tegen de zenuwen en toen de bus er uiteindelijk was, werd ik wel wat stiller dan normaal. Je gaat een idioot dun klein paadje op omhoog, richting het plaatsje waar je in je harnas wordt gehesen. Ontzettend steil en hoog en ik had het serieus niet meer. Ik vond het ineens helemaal niet meer leuk dat ik dit ging doen en kreeg die rare, panische glimlach (omdat ik het leuk MOEST EN ZOU vinden) niet van m'n gezicht af.

Daar aangekomen wordt je in je ‘harnas' geholpen en mag je alvast doorlopen naar de uitkijkplaats waar je al wat mensen kan zien springen. Ik kan je 1 ding vertellen:

Dat. Is. HOOG.

Stonden we dan, te ‘genieten' van het uitzicht.. Tot er word geroepen dat jullie groep de volgende groep is die via het soort van kabelbaantje naar de gondola wordt gehesen. Dat ding wiebelt, trilt, is eng en hoog. Ik vond het helemaal niks. Oh wat was ik zenuwachtig. Daar aangekomen moesten we op een of ander ding gaan zitten en werd er een eerste tuigje vastgemaakt aan je benen. Leuk ook dat er een glazen vloer is (NOT). Ik raakte twee keer zoveel meer in paniek toen ik hoorde dat het op gewicht ging en ik dus niet als eerste kon (ik ben inmiddels niet een van de lichtste meer, haha). Dus een ander meisje ging eerst. Ik heen en weer ijsberen, ik had het echt niet meer, vond het vreselijk. "Eva? You're next." Oke toch wel... Daar ga ik... Neemt u plaats op de (vreselijk bewegende) tandartsstoel en hij bindt het touwsel geval aan je benen vast.

Dit kleine ding moet mij in leven houden? Even serieus.... Hij verteld nog even dat ik aan dat rode ding moet trekken om rechtop te komen bij de tweede bounce. Ja natuurlijk onthoud ik dat terwijl ik mijn leven op het spel zet. Ik zat daar op die stoel en het huilen stond me nader dan het lachen. Even lachen naar de camera en on your feet.

Je moet je heel even voorstellen: Hoogtevrees, 134 meter, een bewegende gondola en je moet jezelf ertoe zetten om op een ini mini plateautje te gaan staan waar je vanaf moet springen. Je kan je wel voorstellen dat er een vlaag van paniek over me heen kwam zetten en ik terugdeinsde (zie je ook op het filmpje ja). Ik klapte zelfverzekerd in m'n handen (tenminste, ik dacht dat het zelfverzekerd was, op de video zie je me als een 2-jarige bang meisje in d'r handjes klappen) en liep dat plateautje op. Ze hadden gezegd hier op m'n werk, niet naar beneden kijken, maar als die kerel blijft zeggen "A little further, a little further" ja, dan moet je wel anders val je ervan af natuurlijk. Dus ik naar beneden kijken, maar ik kan me echt niet herinneren wat er door m'n hoofd schoot. Dan komt dat moment... "Three.... two.....ONE!"

En ik weet niet wat er gebeurde, maar mijn lichaam deed het werk. Ik sprong, maar ik was het niet, het ging vanzelf. En daar ga ik. Met een sneltreinvaart naar beneden, de wind als een zacht briesje langs je wangen en je vliegt. Voor 8,5 seconden (volgens Jacob is het 6 seconden, ook goed, vind ik lang zat) ben je vrij. Je vliegt, je bent vrij en je hebt even geen zorgen. Tot je dus voor de tweede keer bounced en je het rode ding niet ziet. Waar is dat ding? Oh shit, hij bungelt daar, pakken, trekken, jaaaaa hij doet het! En huppa, rechtop. Toen begon ik pas te schreeuwen, haha. Ik kijk om me heen en begin te lachen. Wow. Heb ik, Eva van der Kooij, dit zojuist echt gedaan? Niet normaal.

Terwijl ik aan het genieten ben hoor ik een rare "Krik". Nouja, zal wel horen zo. Ik hoor er nog 1. Ach, vast normaal dit. Ik hield me wel iets steviger vast. Ik word veilig omhoog getrokken en besef nog niet helemaal wat er zojuist is gebeurt. Tot ik bruut wakker word geschud (en Sven ook, want die was hierna) met de woorden: "You broke it". I broke it? Wat heb ik gebroken? Even serieus?! De begeleider geeft me een klein verroest dingetje "een souvenirtje voor aan je ketting" (hij hangt ook serieus aan m'n ketting) en begint verwoed met een schroevendraaier het "ding" dat ik "kapot gemaakt" heb, te maken. Sven, die sowieso al zenuwachtig was, wordt gewoon vastgemaakt, op de foto gezet en gedwongen om te springen. Gerustellende gedachte niet, wetende dat ik zojuist iets kapot heb gemaakt. En even serieus: Het kan ook niet anders of uitgerekend ik maak weer iets kapot van een fucking Bungy jump. Ongelooflijk.

Anyway! We hebben het allemaal overleefd (Sven hopte als een pinguin, Naomi sprong als een ballet danseres en Jos sprong zowat over die bergen heen) en zijn allemaal een stukje meer bad ass geworden die dag.

Voor het filmpje van de bungy jump:

http://www.youtube.com/user/eeviie?feature=mhum#p/u/0/xhf3rVvHqXw (als ik spring hoor je een gil. Die is niet van mij maar van Naomi die zich helemaal kapot schrok, haha)

Ik wil alleen maar nog een keer, en nu die ene in Zwitserland, want die is NOG hoger!

Na de Bungy jump hebben we lekker gedoucht enzo en zijn we naar Cat en Cher gelopen, die op een camping zaten. Lekker aan de bbq gezeten en nogal wat drankjes gedronken. Rond een uur of 23 naar het plein bij de haven gegaan, om erachter te komen dat je daar geen alcohol mocht nuttigen (en we dus aan de gatorade zaten), naar een bandje geluisterd en om 10 seconden voor 12 afgeteld. Om precies 00:00 uur heb ik Naomi als eerste omhelsd en gelukkig nieuwjaar gewenst. Voor het eerst in 7 jaar dat we om 12 uur bij elkaar zijn, bizar! Genoten van het (ontzettend mooie, maar idioot korte) vuurwerk en op naar de stad gegaan. Een hele leuke avond gehad, vol met drankjes, dansjes en Katjes met een losgeslagen creditcard ;)

Om 7 uur lagen wij netjes in ons bed, om de volgende dag (een paar uur later dus) helemaal niks te doen. We hebben de hele dag geslapen, gedoezeld, even een souvenirtje (uiteraard) gekocht en weer terug in bed. 's Avonds gegeten bij wederom Cat en Cher en weer vroeg ons bed in want de volgende ochtend om 8 uur...........................

4 reacties | reageer

Wanaka

Foto's:

http://picasaweb.google.com/eva.vdkooij/Wanaka#

30 december 2010, Wanaka

Van Haast naar Wanaka gereden. Deze reis was het mooiste tussenstukje van allemaal! Het is echt super mooi tussen Haast en Wanaka, niet normaal! We zijn daarom ook best vaak gestopt om even een foto te maken. En om Sven tegen een (stilstaand) hekje aan te laten rijden met als gevolg twee deuken in de achterkant van de oto.

In Wanaka heb je ‘Puzzling World' waar ik veel over had gehoord van Jaime, mijn collega. Over water dat omhoog stroomt, een kamer waar je heel groot of juist heel klein lijkt, en een super tof doolhof waar zij zelf 2 uur in heeft rondgedwaald om uiteindelijk maar door de heggen heen te beuken omdat ze compleet was verdwaald, haha! Hier had ik natuurlijk heel veel zin in!

Aangekomen in Puzzling World hadden we niet heel lang de tijd aangezien we om half 12 alsnog gingen paardrijden! We hebben een paar toeristische foto's gemaakt en zijn naar binnen gegaan. We hebben gevraagd of we een stempel mochten op onze hand zodat we na het paardrijden nog terug konden komen voor het doolhof (dat gemiddeld 1,5 uur duurt) zonder nog een keer te moeten betalen. Dat kon, dus dat was een meevallertje!

Wij naar binnen en ik heb m'n ogen uitgekeken. Het is echt heel moeilijk te beschrijven (als ik zeg, gezichten die je volgen en een kamer waar je niet rechtop kunt staan, snappen jullie er niks van) dus ik zou zeggen, bekijk de foto's!

Hierna dus door naar het paardrijden. Sven reed, dus we zijn uiteraard eerst de verkeerde kant op gereden. We hebben het uiteindelijk (op tijd) gevonden.  Naomi en ik zagen de paarden al klaar staan en werden ontzettend positief want dit betekende natuurlijk dat het door zou gaan! Ik liet mijn blik over de lieve paarden heen gaan en kreeg een halve hartverzakking toen ik daar ineens een dalmatier zag rondlopen! Hoevaak kom je een dalmatier tegen? Bijna nooit! En dan nu precies op het moment dat ik met m'n hoofd bij Compay zit, zie ik daar een lieve dalmatier rondlopen, ik heb er natuurlijk een foto van gemaakt!

Na even gewacht te hebben en diverse paardrij-caps op gehad te hebben ("Your head is like REALLY small!") was het zover. Ik mocht als eerst meelopen naar mijn paard, Savannah! Ik was op slag verliefd! Wat een lief paard was het! Na een tijdje gewacht te hebben op de rest, was het zover! In het begin even wennen om op het paard te zitten maar na een tijdje begon ik toch te beseffen dat Savannah wel heel erg makkelijk was. Ze liep overal vrolijk achteraan en ik hoefde absoluut NIKS te doen. Bij het galopperen, draven etc., moest ik me alleen goed vasthouden en Savannah deed de rest. Ik hoefde niet te sturen, niet op te letten, he-le-maal niks. Zelfs als ik haar expres de andere kant op wilde sturen, liep ze stug via de weg die ze zo gewend is. Om eerlijk te zijn was er geen reet aan. We vonden het allemaal, hebben het na een dag of twee pas toe durven geven, haha. Het was wel prachtig mooi weer en het uitzicht was ook heel mooi! We konden niet uit volle borst rennen, springen, etc., aangezien er een jongen bij zat die niet durfde (ga dan verdomme niet paardrijden, ookal is je vriendin paardengek en doe je het voor haar, grr!). Na het paardrijden had ik wel vreselijk last van m'n kont, kon zowat niet zitten. En m'n hele lichaam jeukte van de sandflies!

Na het paardrijden was ik helemaal klaar om het doolhof in te gaan en als een idioot te verdwalen! Want ja, ik heb totaal NUL richtingsgevoel, dus dat zou leuk worden. Beetje jammer dat ik de enige was die er heen wilde gaan en om nou drie mensen mee te sleuren tegen hun wil in, dat zou geen leuke doolhof-trip worden natuurlijk. Volgende keer (ALS die er komt) doe ik dat trouwens mooi wel, ik ben maar een keer in Puzzling World, en ik heb er niet voor niets voor betaald. Desnoods ga ik in m'n eentje. Gelukkig weet ik dat Jacob doolhoven ook net zo leuk vind als ik, aangezien wij wat dat betreft allebei in de leefdtijdsgroep van 6 liggen ;)

Hierna zijn we op zoek gegaan naar een eettentje, en toen we er eindelijk een hadden gevonden ("pannekoeken!") bleken ze geen electriciteit te hebben. Dan maar take away: Kebab. We hebben gegeten aan de rand van "Lake Wanaka" waar het redelijk koud en winderig was. Hierna hebben we een drankje gedronken in The Ale House, waar ik niet wilde eten want "Ik houd niet van vis". Ja, dat klopt, Ale is een biersoort en geen vissoort. Jos keek me daarom ook aan met zo'n blik van "hopeloos geval dit".

Hierna hebben we met de auto een rondje gereden en een hond ontmoet die Kees heet met een Chinees uitziende eigenaar. Naomi en ik hebben allebei in de auto gereden op een verlaten stukje. Ik weet nu zeker dat ik nooit mijn rijbewijs ga halen want bij de 50 km/uur riep ik al "Wat gaan we hard he?!" en nadat Jos zei "Ga maar niet harder als 50" en ik verstond "Ga maar iets harder als 50" (ik dacht nog, oke, als Jos het zegt..) werd het wel een beetje eng dus zijn we gestopt en mocht Sven weer plaatsnemen achter het stuur. Niet dat het er daarop minder eng wordt.

We hebben hierna nog een potje poolen verloren en hierna weer rondgereden met de auto totdat Jos en Sven ons engelen gezang zat werden (Moulin Rouge Medley - The Elephant Song die we van begin tot eind uit het hoofd kennen) en ons afzetten bij het hostel.

Nu liggen we dus in Wanaka. De Bungy-jump kriebels beginnen al te komen. Ik probeer ze te negeren. De Nevis Bungy Jump. Die is morgen. Nog even niet aan denken hoor, ik word niet goed anders!

Morgen is de laatste dag van 2010. Dit jaar is in een oogwenk voorbij gegaan. Alsof ik ben gaan slapen op 1 januari en op 31 december wakker ben geworden.

Morgen is het dan zover, mijn grootste persoonlijke uitdaging tot nu toe! Stoer, spannend, angstaanjagend..........................

5 reacties | reageer

Fox Glacier

Voor de feuuuuteuuuus:

http://picasaweb.google.com/eva.vdkooij/FoxGlacier

29 December 2010, Fox Glacier

Vanochtend konden we lekker ‘uitslapen' want we moesten pas om half 11 verzamelen voor de Fox Glacier walk. Het zonnetje scheen perfect, het was lekker warm (hoera! Geen dingen die worden gecancelled vanwege overstroomde paarden) en we hebben rustig ontbeten bij een cafe'tje. Overenthousiast zoals altijd stonden we tegenover een ietwat gedeprimeerd medewerkstertje van de Fox Glacier tours. De tour zou 6 tot 7 uur duren maar wegens vallende rotsen (are you FUCKING kidding me?) is de tijd verplaatst naar 11 uur. Wij dus netjes in het souvenir winkeltje rongeneusd (souvenir winkeltjes zijn onze zwakte) en stipt om 11 uur stonden we er weer. Oh ehh, ja... de full day walk tour kan helaas niet door gaan.. Maar we boeken jullie bij de half day walk! Prima, dan kunnen we alsnog een stukje gletsjer zien natuurlijk. Half 12 weer even terug komen. Wij half 12 weer even teruggekomen om te horen dat:

DE HELE WANDELING PAS DOOR ZOU GAAN ALS ER BIJ DE HALF DAY WALK TOUR VIER PERSONEN NIET KOMEN OPDAGEN.

Dit meen je niet? Dit meen je gewoon niet. Is dit nu echt het derde AANEENVOLGENDE hoogtepuntje dat NIET doorgaat? We hadden geen zin om deze stralende, zonnige dag te verspillen aan het hopen dat er vier mensen niet op zouden komen dagen en ze wilde ons ook niet even bellen als het wel zo was (dat is niet eerlijk tegenover de andere mensen). Ze zouden het geld zo snel mogelijk terugstorten. Ik kon het gewoon niet geloven. Ik had er zin in, ik was er klaar voor en m'n enkels ook.

Even het thuisfront een depressief smsje gestuurd waarop Jacob me gelijk belde om me goede moed in de praten...

Om die vervolgens weer te laten zinken nadat ik het slechte nieuws te horen kreeg dat Compay (de dalmatier van Jacob waar ik zo gek op ben) het niet gaat redden en moet worden ingeslapen. Hij is al oud en het is natuurlijk beter zo, maar ik ben gewoon ontzettend snel gehecht aan alles wat ook maar een klein beetje hond is. De volgende dag is het gebeurt. Ik ga mijn lieve brombeer missen!

Na deze twee stomme (stomme stomme STOMME) mededelingen zag ik het toch echt even niet meer zitten. Wat een *** vakantie tot nu toe. Naomi en ik zijn natuurlijk wel gewend om stomme vakanties te hebben (denk aan ruzie veroorzaken in Zeeland, sleutel van het huisje kwijtraken na naaktzwemmen midden in de nacht in Zeeland, over je eigen broek heen plassen in Frankrijk, don't even ask, en een bijna fataal scooterongeluk krijgen op de avond van terugvliegen in Turkije) maar dit is gewoon geen humor meer. Dan baal je af en toe wel dat je altijd maar positief wilt blijven denken want eigenlijk stond het huilen me nader dan het lachen. Nee, die glimlach moet blijven want we zullen er van gaan genieten ook! Ik heb mezelf niet voor niets gigantisch in de schulden gewerkt om hier te zijn, dus het gaat verdomme leuk worden ook.

Laten we dan naar een spiegelmeer gaan! Het idee van een spiegelmeer is, je raad het al, dat je de weerspiegeling van de lucht kunt zien en je dus op je kop kan gaan staan en precies hetzelfde beeld ziet. UITERAARD spiegelde het meer NIET toen wij er waren. "Dit komt niet zo vaak voor" (tweede keer dat deze zin tegen ons wordt gezegd), normaal spiegelt dit meer altijd. Het was wel een heel mooi meer en de wandeling was ook gezellig. En daar doen we het voor toch..

Hierna zijn we doorgereden naar een nieuw plekje om pinguins te gaan bezichtigen (we hadden toch de tijd). Geweldig bospaadje door de jungle met bruggetjes en beekjes en dingetjes. Het strand komt steeds dichterbij. De anticipatie wordt groter en groter. Kriebels in m'n buik want oh, wat vind ik pinguins leuke beesten! Aangekomen op het strand wat volgens onze informatie dus vol pinguins hoort te zitten, vinden we enkel sandflies. "Dit komt natuurlijk niet zo vaak voor". Sandflies zijn, zoals het woord al zegt, zandvliegen/vlooien. Denk aan een mug die je heeft geprikt alleen jeukt het 10 keer erger, is de bult 10 keer groter en duurt het 10 keer langer voor het weg is. Geen pinguins te zien dus. Die waren waarschijnlijk op pad met de paarden en dolfijnen om met vallende rotsen in een spiegelmeer te zwemmen.

In ieder geval... dit mag wederom de pret niet drukken (zucht...) dus zijn we hierna doorgereden naar Haast. Man wat is Nieuw Zeeland mooi.  In Haast (klein dorpje met 300 mensen) hebben we lekker gegeten nadat ik was bekomen van de schrik bij het zien van een rendier die aan de muur hing. Jezus wat zijn die beesten groot. Ik maak uiteraard mijn speciale Eva entree door bij binnenkomst keihard: "WOOOOOW" te roepen, alle aandacht op ons te vestigen en er dan natuurlijk uitgebreid een foto van te maken. Zo ben ik nu eenmaal. In de trein riep ik ook keihard tegen Naomi "VEERTIG MINUTEN!!" (Omdat ze net op een lawaaierig stukje stond en me niet hoorde) net toen Tom de coupe-deur open deed en dus de halve trein (en die zat vol hoor) opkeek om te kijken wat voor een asociaal tokkie-persoon er nu weer binnenkomt.

Ik bedenk me ineens dat we ook ergens tussendoor nog naar een Kiwi-centre zijn geweest in Hokitika (onder Greymouth) en daar hele maffe vissen hebben gezien en een echte kiwi! Dit was nadat het paardrijden niet door ging en we onderweg naar Fox Glacier waren. Dankjewel Sven, voor het helpen herinneren ;-) In ieder geval, de kiwi. Ze was vet groot aangezien het een vrouwtje is en die zijn groter dan de mannetjes (bij het menselijke ras is dat ook zo alleen dan qua persoonlijkheid natuurlijk). Ze liep heel schattig rond en ik heb ontzettend moeten lachen. Ik was al verliefd op die maffe kiwi's (vandaar mijn hangertje van een kiwi) maar nu nog meer! Zo jammer dat ze niet mooi tattoeeerbaar zijn...

Na het eten zijn we naar Haast Beach gereden om een kampvuurtje te maken. Gewapend met een zaklamp en muggenspray stapten we uit de auto. Het is een perfect strand om een kampvuurtje te maken aangezien er overal (droog) hout ligt. Jos en Sven gaan alvast vooruit, Naomi en ik lopen wat pijnlijk (aangezien het meer steen als zand is) op onze slippers achter de mannen aan. Als we Sven naderen horen we hem de meest slimme, oplettende, bijdehande, geniale opmerking maken: "Als jullie hout zien, neem het even mee". Ik verwijs naar mijn zin een paar zinnen terug:  Het is een perfect strand om een kampvuurtje te maken aangezien er overal (droog) hout ligt. Sven claimt dat hij zei: "Als jullie DROOG hout zien, neem het even mee", maar dit heeft hij zichzelf uiteraard wijsgemaakt want het woord droog is niet genoemd bij deze fijne opmerking. We hebben hier de rest van de reis om kunnen lachen als het even tegenzat.

En geloof me, dat zat het.....

6 reacties | reageer

Westport

Ik heb Naomi's foto's bij de albums van Wellington en Picton gevoegd! 

Link voor de foto's:

Wellington:

http://picasaweb.google.com/eva.vdkooij/Wellington 

Picton:

http://picasaweb.google.com/eva.vdkooij/Picton

Westport:

http://picasaweb.google.com/eva.vdkooij/Westport

Je kan ook gewoon www.picasaweb.google.com/eva.vdkooij in de gaten houden en dan kan je nog een keer rustig al m'n mooiste foto's van Nieuw Zeeland terug zien. Er komen nog wat foto's van Jos, Sven en Cat maar die moet ik eerst nog even bij ze ophalen. Ook hebben onze Deutsche freunden David en Paul nog wat foto's van ons, die voegen ons ooit nog een keer toe op facebook en dan jat ik ze daar wel vanaf :)

28 december 2010, Westport

Het heeft de hele nacht geregend. Niet zo'n klein beetje, nee, echt verschrikkelijk hard! Het was nu droog, dus dat is mooi. Naomi had al gemeld dat er twee beginners bij zaten (Sven en ik) en twee experts (Naomi heeft vroeger paardgereden en Jos is zowat opgegroeid op een manege). We hadden er zin in! Ik heb niet zo vaak paardgereden, eigenlijk alleen maar op kinderfeestje van de basisschool en een keer op Terschelling toen ik 11/12 was. Dit was niet zo geslaagd aangezien ik op een enorm beest zat en ik niet wist wat ik moest doen als we gingen galoperen. Ik heb nog steeds last van m'n rug hiervan. Maar nu was ik ouder, volwassener en een stuk slimmer natuurlijk dus ik had er zin in. Alleen al om Sven op een paard te zien zitten zou je het eigenlijk doen.

Toen we dus vanochtend netjes op tijd om half 10 overenthousiast bij de paarden stonden kwam er een vrouw ons vertellen dat ze niet zeker wist of het wel door kan gaan, maar ze vraagt het even na. Wij natuurlijk blijven hopen met die irritante optimistische kijk op het leven van ons, maar het mocht niet baten. Na even wachten kregen we het deprimerende, teleurstellende nieuws te horen dat de rivier te hoog stond en het paardrijden helaas niet door kon gaan ("No way I'm bringing you out there"). Avontuurtje nummertje 2 gecancelled. Heb je nu al medelijden? Wacht nog maar even af dan.

Dit mocht de pret uiteraard niet drukken (oke, wel een beetje) dus zijn we vrolijk doorgereden naar de "Pancake Rocks". Deze rotsen zien eruit als een stel opeen gestapelde pannenkoeken (vandaar de originele naam, pancake rocks). Dit was wel een leuk gezicht, met een leuk klein wandelingetje. In het stadje waar deze rotsen liggen (Punakaiki?) hebben we lekker geluncht. De spetterende druppels van moeder natuur hield ons niet tegen en we zijn daarom doorgereden naar Foulwinds. De naam zegt het al, het waaide daar zo verschrikkelijk hard dat Naomi en ik (ja, zelfs ik) met ons volle gewicht tegen de wind in konden staan. Een sigaretje roken ging ook niet helemaal, vandaar dat die van mij is uitgewaaid en Naomi haar eigen as in d'r oog kreeg. Was overigens weer een leuk en schattig wandelingetje. Het stonk wel heel erg... naar de zeehonden! Ja ja, we hebben onze eerste wilde zeehonden gespot! Ze maken helemaal geen "Euh" geluid, zoals Naomi en ik altijd zo enthousiast roepen als het over zeehonden gaat, nee, ze maken een soort krijsend/blaffend geluid (zouden ze daarom zeeHONDEN heten?).

Na Foulwind zijn we doorgereden naar Fox Glacier. Onderweg hierheen zagen we pas wat het gevolg van die enorme regenval was. Files overal, brievenbussen die nog net in onder water stonden, alsof je door een rampgebied reed. Zoiets heb ik nog nooit gezien!

We hebben een tussenstop gemaakt bij de Frans Jozef Glacier. Was heel mooi maar we konden niet zo dichtbij komen. Volgens Sven komt dat "niet zo vaak voor" (onthoudt die zin, die komt nog vaker voor deze reis). Het was alsnog een prachtig gezicht!

Nu dus in Fox Glacier. We hebben net lekker gegeten (het eten is het enige dat tot nu toe is doorgegaan) en gaan morgenochtend de Fox Glacier Walk van 6 tot 7 uur doen. Ik heb tape gekocht, dus met de enkels moet het goedkomen!

Na de walk zullen we verder rijden naar een volgende bestemming, namelijk ........

2 reacties | reageer

Picton

Foto's:

http://picasaweb.google.com/eva.vdkooij/Picton# 

Dit zijn tot nu toe alleen de foto's van mijn camera. Zodra ik die van Naomi heb, laat ik het weten :)

26 december 2010, Picton

Vanochtend om half 11 met de "Interislander" vanuit Wellington vertrokken. Aangezien Naomi en ik voor 20 dollar extra een "Club Class Lounge Pass" hadden, hebben we hier de hele rit genoten van gratis koffie, thee, sap en koekjes. Genietend van het uitzicht waaiden we zowat weg van het dek. Na ruim 3 uur zien we de haven. Kippenvel. Zon, zee, strand en, niet te vergeten, WIND. Heel veel wind. We zitten in een onzettend schattig hosteltje met vriendelijke mensen en mooie muurschilderingen. Leuk kamertje voor ons 2. We hebben een beetje rondgelopen, in het gras naar een stel afro-amerikaanse muzikanten gekeken die steeds hetzelfde deuntje voor een ander liedje gebruikten. Gelachen, genoten, gelukkig. Nieuw Zeeland geeft me een warm gevoel van binnen. Rust.

We zijn naar het museum van het 9^e grootste schip van de wereld geweest (ja, cultureel doen kunnen we ook). Indrukwekkend om in zo'n machtig groot schip te lopen. Dit was alleen de onderkant, de rest is al vergaan.

Hierna ontspannen een potje minigolf gedaan waarbij ik Naomi natuurlijk keihard heb ingemaakt (2 punten verschil en zelfs een hole-in-one). Dit alles in het stralende zonnetje. Heerlijk gelachen als twee pubertjes, beter dan dit wordt het niet. Uit eten geweest in een Indisch restaurantje en een Nederlands echtpaar gesproken dat al 50 jaar in Christchurch woont. Meneer kent nog steeds de smaak van boerenkool.

Na het eten terug naar het hostel, bikini aan en een duik genomen in het verhitte binnenzwembad van ons hostel. Gelachen, gedoken, handstand, dolfijn, koprol, bommetje, potlood, noem maar op. Vermaakt als wederom twee pubers. Rustig gelukkig in de breedste zin van het woord.

27 december 2010, Picton

Vanochtend overenthousiast als eerste aankomen bij het kantoor. Vandaag is het zover, een droom die uitkomt. Wij zouden gaan zwemmen met dolfijnen vandaag. Het is vroeg, koud en het regent maar dit mag de pret niet drukken. Als eerste van de groep, bestaande uit 18 personen waarvan 7 kinderen (waaronder een ontzettend schattig Engels jochie die, na het stoeien met paps en de "Stop it guys" van mams, heel volwassen tegen z'n vader zegt: "Yes dad, you just don't know when to stop") (misschien had je er bij moeten zijn en is het helemaal niet grappig, wilde het toch even in de groep gooien), hebben wij onze wetsuit aan. Iemand neemt ons mee naar de boot. Camera in de aanslag, verrekijker in de hand. Laten we gaan! En dat doen we. Terwijl we varen wordt ons uitgelegd dat we de dolfijnen niet mogen aanraken en we niet met ze mogen zwemmen als ze aan het nursen of voeden zijn of als het de bedreigde dolfijnensoort Hector-dolfijn is. Als je eenmaal in het water bent, kijk dan onder water met je snorkel om je heen en maak geluid. Hier komen de dolfijnen op af. Dolfijnen houden van aandacht dus blijf het ze geven. Na deze uitleg kunnen we helemaal niet meer wachten! Hoewel we toch nog wel even moeten wachten.. Na een uur beginnen we toch iets te ongeduldig te worden, aangezien de trip maar iets van 3 uur duurde. Ondertussen zien we wat zeehonden en een paar belangrijke vogels (like we care). Na een tijdje stelt er iemand de vraag: "Hoelaat zijn we eigenlijk terug in Picton?" Het antwoord, tot schrik van ons allen, luidt: "In about 10 minutes". TIEN MINUTEN? Hoe kan dat nou? We hebben nog geen dolfijnen gezien?! "No worries there's still time. En hey, als we geen dolfijnen zien, kunnen jullie altijd nog een vogelspotter jaloers maken door te zeggen dat je de "..." vogel hebt gezien!" Naomi en ik hebben uiteraard gelijk onze vrienden, die toevallig allemaal vogelspotters zijn, opgebeld om dit blijde nieuws mee te delen.

Diehards dat we zijn, zijn we toch nog dat ijskoude water in gesprongen. Om hierna door een (mannelijke) medewerker met warm water dat uit een slang kwam afgespoeld te worden. Hij vond het wel heel erg leuk om die slang in onze wetsuit te stoppen en ons ‘warm te maken'. Hij heeft ons ook meerdere malen van achter overvallen terwijl we eigenlijk al bezig waren met afdrogen. Hoppaa zo die warmwaterslang (ik probeer het minder seksistisch te laten klinken, ik merk zelf ook dat dit niet helemaal lukt) weer in onze wetsuit. De 7 andere kinderen van onder de 10 jaar staan geduldig en bibberend te wachten tot het hun beurt is. In ieder geval....

Hierna zijn we uitgebreid gaan lunchen. Uitgebreid, uitgeput, uitgelachen. Het is even niet meer zo leuk. We hebben 150 kostbare dollars PER PERSOON betaald voor de dolfijnen en hebben maar 50 dollar per persoon teruggekregen. We hebben ze niet eens van een afstand gezien. Een droom die in het water is gevallen. Tot overmaat van ramp regent het ook nog. Hard en aan een stuk door.

Na de lunch zijn we naar de kleinste bioscoop in de geschiedenis van bioscopen geweest en hebben we de film "Winter's Bone" gekeken. Best een goede film. Dat vonden de andere 4 mensen die in de zaal zaten ook denk ik. Voor de geinteresseerden onder ons:

http://www.youtube.com/watch?v=c0khRUfTfPM

We kwamen Ruben en Ham tegen en hebben geplast op een supersonische w.c. waarvan Jos z'n stagebedrijf de deuren maakt. Deze w.c. praat tegen je en sluit automatisch. Ook stond er een rustgevend liedje op ("Why do birds suddenly appear", hoe toepasselijk aangezien er inderdaad altijd vogels om me heen komen zitten als ik m'n ding op de w.c. doe). Uit eten geweest met Jos, Sven, Ruben en Ham op een oude piratenboot (die overigens te koop stond, hmm).  Na het eten in de stromende regen door gereden naar onze volgende bestemming.

Vanavond in de regen aangekomen in een leuk hosteltje, waar we rustig konden bekomen van de ongelooflijke teleurstelling van de dolfijnen die niet op kwamen dagen. Gelukkig hebben we voor de volgende dag weer iets om naar uit te kijken. Altijd blijven lachen en we zitten toch mooi aan de andere kant van de wereld. Lekker gaan slapen want de volgende dag om half 10.... paardrijden!

Hartstikke leuk natuurlijk zou je denken.......

9 reacties | reageer

Volgende pagina »