Hallo allemaal!

Eindelijk mijn langverwachte blog over die wandeling van 8 uur J Ik ben me ervan bewust dat ik had beloofd dat ik deze blog maandag al zou plaatsen en het is nu inderdaad donderdag, maar heb er nog niet helemaal de tijd voor gevonden. Nou komt ie dan:

Vrijdag ben ik eerder van mijn werk weggegaan (Ik vroeg aan Jaime of ik een kwartier eerder weg mocht, zegt ze: 'Oh men fuck that, just leave at 4. We're gonna be drinking at 4 anyway') zodat ik nog even kon douchen en de laatste dingen inpakken voor onze weekendtrip: 'The Tangoriro Crossing'. We zouden om 18:00 weggaan vanuit Empire in plaats van half 7 zodat we nog even boodschappen zoals water en lunch konden halen met z'n allen. Toen moesten er ook nog een paar even eten bij (uiteraard) McDonalds (ik niet hoor mam!) en toen was het half 8 voordat we daadwerkelijk op de snelweg zaten. Vandaar dat we wat later aankwamen bij het hostel. Lekker omkleden en in bed duiken.

Om de volgende om half 7 de wekker te horen gaan want om kwart over 7 's ochtends moesten we in de bus richtig het startpunt zitten! Naomi had 10 dollar kleine schoentjes aan, Lesley had all stars aan en ik stond te trappelen op m'n nikes. Misschien toch maar even vragen of we bergschoenen nodig hebben. De meneer kijkt even naar Naomi d'r schoentjes (maat 38 ofzo) en geeft haar een paar geitenschoenen (bergschoenen) van maar 42. Ah, heel logisch. Ik zeg heel vrolijk en hard: JEZUS GEEFT IE HAAR MAAT 42!! 'Ja Eva, deze meneer is Belgisch, hij verstaat je dus' Natuurlijk, het kan niet anders dat ik mezelf weer ergens voor schut zet. Blijkt later ook nog eens dat het een crimineel is: Hij heeft 17 jaar in Spanje vastgezeten (wat is dat, doodslag op z'n toch?) en is nu voor 2 jaar hierheen gestuurd om te werken. Vandaar dat ie het allemaal niet zo goed snapte, hij heeft 17 jaar lang geen eens schoenen aangehad. Afijn (raar woord), wij gewoon op normale schoenen gegaan.

Verder is het allemaal fijn soepeltjes gegaan, had alleen niet zo goed ontbeten (een banaan van Fenja, danke schon Fraulein, and I will write you a blog in English, as promised) en dat is niet heel erg verstandig als je de hele dag gaat wandelen. Maar goed. Om 8 uur 's ochtends was het dan zover: aan de wandel! Ik natuurlijk geen rek en strek oefeningen gedaan van tevoren, zo eigenwijs ben ik wel, dus uiteindelijk kreeg ik van de pijn gewoon tranen in m'n ogen. En dat heb ik niet zo vaak hoor! Ik baalde ook echt ontzettend van mezelf, ik hield de hele groep op omdat ik zo nodig elke seconde moest stoppen. Was boos en teleurgesteld in mezelf, maar gelukkig vond niemand het erg (zeggen ze......).

Het eerste stuk is gewoon plat, 3 kwartier ongeveer. Natuurlijk valt Jos, als eerste, het kan ook niet anders ;-) Hij verder met een vleeswond op z'n arm, de bikkel! Als je dan bij de eerste wc-stop komt en alleen maar berg voor je ziet, denk je toch wel even van how the hell gaan we die berg op dan? Verrassing: door middel van honderduizendmiljoenmiljard... TRAPPEN! Dus niks berg beklimmen, er ligt gewoon een pad voor je klaar. Niet erg natuurlijk want die trappen zijn al zwaar genoeg. Ik kan niet goed uitleggen wat we hebben gezien en alles, dat moet je zelf maar ondervinden op de foto's die ik heeeeel snel online zet, misschien al wel zometeen als ik voor 5 uur deze blog af krijg. Lukt waarschijnlijk wel want ik heb een beetje kater en dus weinig inspiratie aangezien ik nogal moe ben.

Als je dan de eerste lading trappen achter de rug hebt en je denkt dat je bij de top bent, ben je er niet. Nog lang niet. Dan moet je geloof ik nog wat trappen op en dan nog een halve rots-bergbeklimming (wat wel heel leuk was, want dan ben je echt aan het klimmen enzo) en dan ben je er. Op de top van de berg, waar het ontzettend waait en koud is. Maar dan voel je je wel trots (ik niet, baalde teveel van mezelf en kon ook niet helder denken vanwege de pijn, haha). We hadden uitgerekend dat we een stel ontzettend snelle lopers zijn (HA HA) en we veel te vroeg bij de bus zouden zijn als we zo doorgingen. Dus hebben we wat vaker gestopt tijdens de afdaling. Het uitzicht was heel mooi, hoewel het wel nogal mistig is (aangezien je in de wolken zit), maar mijn hoogtevrees is maar een klein beetje aanwezig geweest, mijlpaal, mijlpaal!

De afdaling was wel heel leuk in het begin, want je glijd echt naar beneden over kiezels en los zand. Thank God there was Jos want op het moment dat Naomi uitglijdt en Jos vastgrijpt, glij ik ook uit en pakte Jos me nog op het nippertje vast bij m'n kanariegele rugzak en trok me weer overeind. Ik ben trouwens maar2 keer gevallen. 1 keer op datzelfde stuk toen Jos ineens niet in de buurt was en de 2^e keer was echt heel stom, het was helemaal niet glad maar ik ben zo lekker snel afgeleid dat ik heel blij naar het uitzicht aan het kijken was waardoor ik niet voor me keek en zo onderuit gleed (en ja, aan het gelach van vreemde mensen te horen zag het er net zo stom uit als dat het voelde) en er een dreigende steen op (weer ) Jos af kwam rollen. Geen doden/gewonden gevallen verderhoor. Na dat steile stukje afdwalen ook weer even gestopt om vervolgens weer verder te gaan, door de sneeuw! Ja was ook heel leuk. Minder leuk waren de laatste 9 kilometers, we hebben anderhalf uur een klein beetje naar beneden gelopen waardoor je dus jezelf de hele tijd moet tegenhouden en dat is vervelend. Ook leek er geen einde aan te komen omdat het een saai stuk was. Ik had getimed dat we kwart over 4 terug zouden zijn (de bus vertrok half 5) en toen het 10 over 4 was, had ik alle hoop verloren. Maar toen liepen we ineens de hoek om en waren we er! En we waren niet eens de laatste ondanks mijn handicap! Gelukkig maar, anders had ik me wel een beetje geschaamd natuurlijk.

Terug naar het hostel met pijn in je voeten (na 8 uur lopen kan je nog zulke goeie geitenschoenen hebben, pijn doen je voeten toch wel) lekker douchen, even eten en bier zuipen en kut roepen....? Niet dus. We waren allemaal zo gesloopt (behalve, ja, weer, Jos) dat we om half 10 lagen te slapen. De volgende ochtend rond 9 uur opgestaan, ontbeten en in de auto gestapt. En man, wat was het heet! En pijnlijk, m'n enkels schreeuwden het uit, maar heb zo normaal mogelijk (mogelijk he, ik zeg niet dat ik ook daadwerkelijk normaal liep) gelopen omdat dat altijd het beste is (zeggen ze). We zijn een beetje rond gaan rijden en hebben genoten van het uitzicht. Om in Hamilton te eindigen en naar de tuinen van Hamilton te kijken, was ook heel leuk alleen zit ik in Nieuw Zeeland en is het eigenlijk niet nodig om mooi natuurschoon te zien dat handmatig is geplant omdat het hier stikt van de natuurlijk mooie dingen. Daarna mexicaans gegeten en naar huis gereden om lekker voldaan te douchen en in slaap te vallen. En je de volgende dag ziek te melden omdat je eindelijk toegeeft aan de pijn. Heel fout, ik weet het (sorry, school) maar ik loop toch 80 uur teveel stage, dan mag het.

Dit was inderdaad een niet zo heel leuke, spectaculaire, prachtige blog, maar mijn inspiratie wil even niet lukken vandaag maar aangezien ik van 26 verschillende mensen al 3 keer heb gehoord dat ik een nieuwe blog moet schrijven, moeten jullie het hier maar mee doen! Wil wel nog even kwijt dat mijn blog gemiddeld 220 keer wordt bekeken! Nou dat vind ik toch best bijzonder!

Nogmaals heel erg bedankt voor alle leuke kaartjes, keep ‘m coming want ik probeer Nikita in te halen (gaat nooit lukken, die heeft ongeveer 60 kaartjes, d'r hele kamer hangt vol) dus doe jullie best! En mamma, ik was nog steeds op m'n pepernoten (kruidnoten) ;-)

Mis jullie allemaal heel erg! Nog 83 daagjes!

Hele dikke knuffel!

xXx

Edit voor Melin:

IK HEB HET WEL MOOI GEDAAN EN JULLIE NIET!

IK BEN EEN BIKKEL, EEN HELD, EEN DOORZETTER!!

NOG EEN KEEEER!!

:)