Hallo lieverds!

Jullie wachten waarschijnlijk allemaal vol spanning op de blog van het weekend in Taupo. We zijn vrijdag rond een uur of 19 geloof ik vertrokken in de geweldige monstertruck richting Taupo. Uiteindelijk hebben we besloten dat we zaterdag avond niet uitgingen in Hamilton maar gewoon in Taupo bleven omdat je daar ook heel goed kan uitgaan. En dat heb ik geweten. Ik zit nu lekker ziek en verkouden op stage, kan me nergens op concentreren terwijl ik het echt idioot druk heb. Ben aan het snotteren, niezen, hoesten en heb vreselijke hoofd- en keelpijn. En ik maar denken dat Naomi me niet had aangestoken. Wel dus.

Er zijn niet veel gekke dingen gebeurt onderweg naar Taupo, op de storm na dan. Er werd gewaarschuwd voor een gigantische storm met de grootte van Australie. En wat heeft er nog meer de grootte van Australie? Juist, Australie (ja ik snap de lol er ook niet van, maar Les en Sven blijkbaar wel). Wij dus vrolijk met 3 auto's (waarvan 1 bus) op de 'snelweg' aan het rijden in de stromende regen. En steeds als er een vrachtwagen tegemoet kwam, kwam er toch een klap tegen de voorruit aan van de regen! Niet normaal. Gelukkig is Wouter een expierenced driver. Hopen dat Jos dat ook is, want die heeft vanaf vrijdag de monstertruck in zijn bezit, en Naomi en ik zijn niet van plan onze plek in deze prachtauto op te geven. Ohja over de auto gesproken, ik weet niet wat en waarom we het deden, maar het raam (electrische ramen voor EN achter, uiteraard) van mijn kant moest open. In plaats van dat ie helemaal openging, bleef ie hangen en hoorde je een hard getik. Ik had totaal niet door wat er gebeurde, de rest dacht dat ik tegen de deur aan het kloppen was (waarom zou ik dat in godsnaam doen?). Wat bleek nou? Het raam kapot! Ging niet meer open of dicht. Maarja, met die regen en wind is het wel fijn als het raam dicht kan. Dus liet Jos even zijn ruige mannelijkheid het werk doen en kreeg het raam dicht. Volgens hem is het kabeltje van het raam die dat regelt kapot (whatever). Heel vervelend want het raam ging steeds open dus uiteindelijk hebben de mannen het raam maar dichtgetaped in hoop dat ie ook dicht bleef zitten.

Eenmaal aan gekomen in het idioot koude, gure, regenachtige Taupo, kwamen we ons hostel binnen die gelukkig 24/7 open is met een club pal ernaast, wat het ok maakt om de hele nacht bier te zuipen en kut te roepen. Even snel make-upje bijgewerkt (geloof ik, kan me niet veel meer herinneren omdat ik zo duf ben) en op naar de clubs. Kwamen we in een halve Maori discotheek terecht, en ik ben nogal bang voor Maori's. Vooral voor de vrouwen. Dat komt omdat ze allemaal nogal breed en groot zijn en ik heb het gevoel alsof ze je allemaal in elkaar willen rammen. En ze knallen ook nogal hard tegen je aan en daar heb ik helemaaaal een hekel aan als je lekker aan je biertje zit te lurken. Uiteindelijk was er een of ander raar dronken oud mens zonder tanden die ons om 5 dollar begon te smeken en tegen ons aan aan het knallen was, heel vervelend. Dus wij naar een andere club. Ik weet niet meer hoe die heet maar ik noem het de 'Flashy bar' want het had de hele avond lang flitsende, knipperende lichten. Heel vervelend. Nou was hartstikke leuk, alleen gaat de hele boel in Taupo om 3 uur dicht. En we're from Holland, dus dat gaat er natuurlijk niet in! Eenmaal 3 uur geworden, vragen we aan de uitsmijter van het hostel (ja serieus, je had er echt 4 ofzo!) of iets anders nog open is. Ja, de stripclub! Nou prima, ik ben nog nooit in een stripclub geweest en dat wilden Naomi en ik wel even meemaken natuurlijk. Wij eerst naar binnen met de rest en gevraagd wie er mee wilde. Jos (uiteraard, de die-hard), Sven en*BEEEP* (mijn favoriete Turk) zijn meegeweest naar de stripclub met 2 palen en 4 strippers met de gemiddelde leeftijd van 38 en een gemiddelde kop van een crackhoer. Maakt niet uit, Sven heeft toch een lapdance gekregen en daar gingen we voor ;-) Uiteindelijk maar naar huis gegaan en om half 6 's ochtends in bed beland.

Om de volgende ochtend om 10 uur wakker te worden en naar 'Oraki Korako Thermal Park' te gaan. We gaan ook naar zo'n park als we in oktober naar Rotarua gaan om te raften, maar Wouter (en die weet ALLES) zei dat deze mooier was ofzo. Hier vind je dus warme bronnen, geisers (ja we hebben er geen zien spuiten), een mudpool en een hele mooie grot. We werden er met een bootje heen gebracht en daarna ging de begeleider weer terug en moest je het in je eentje zien te redden. Typisch horror-film, I know, Maar er is gelukkig niets gebeurt, op een paar wow-I-totally-almost-fell-flat-on-my-face-momentjes na. Was natuurlijk heel mooi en leuk en koud en nat. Ik heb zelf niet veel foto's gemaakt (om precies te zijn 30), maar ik zorg dat ik die van Jos en Naomi bemachtig en dan zet ik die zo snel mogelijk erop, misschien zelfs al vanavond! Oh we zijn trouwens daarvoor nog naar een super wilde rivier-achtig stukje geweest, volgens mij de Huka Falls? Of was dat de volgende dag? Anyways, daar heb ik de meest woeste rivier ooit gezien, ik werd er helemaal stil van. Het is zo overweldigend hier. Elke keer denk ik, wow, dit is het mooiste wat ik ooit heb gezien. En dan 2 minuten later zie ik iets wat net zo mooi is of zelfs mooier! Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, Nieuw Zeeland is het mooiste land op aarde. Ik heb echt nog nooit zoiets moois gezien. Zoveel schoonheid, zoveel geweld van de natuur maar ook zoveel rustpunten. Zoals die rivier, die komt met een gigantisch geweld 'aan gewoeshjd' en zo ineens valt ie terug in een stil water.

Als je hier zo staat en je ziet dat geweldig grote contrast, dat geeft een raar gevoel van binnen. Het ene moment zoveel kabaal en lawaai en dan ineens zoveel rust. Het is alsof je naar je eigen gedachten staat te kijken. En door hier naar te kijken, ben ik even voor een moment helemaal rustig van binnen. Dan heb ik even geen zorgen en is alles even goed.

Zo genoeg emotioneel gedoe haha, het komt erop neer dat je eigenlijk niet dood kan gaan zonder in Nieuw Zeeland te zijn geweest. En dat meen ik. Als het kon zou ik jullie allemaal meenemen om hier te gaan wonen. Maar ik neem ook wel genoegen met alleen Jacob ;-)

Nou na deze ervaringen zijn Naomi en ik toch wel heel erg ingekakt dus zijn we terug naar het hostel gegaan terwijl de rest een rondje met de auto zijn gaan rijden geloof ik, dat heb ik niet helemaal meegekregen. We waren trouwens met 15 man, wat ik best bijzonder vind want ik geloof dat niemand elkaar al kende voordat ze hierheen kwamen en dat je dan zoveel leuke tijden kan beleven met 15 verschillende persoonlijkheden, zonder gezeur of gezeik is best wel heel erg gaaf. Ook grappig dat we allemaal dezelfe humor hebben en kunnen lachen om elkaar. Ik merk trouwens wel dat Naomi en ik de 2 zijn die het meest schelden en vloeken, krijg soms ook wel zo'n blik van nou, nou, moet dat? Working on that!

Naomi en ik zijn dus even een schoonheidsslaapje gaan doen tot een uur of 18. Toen kwam de rest terug met honger. Om 19 uur zijn we dan ook uit eten geweest bij een Thai geloof ik, butter chicken gegeten met Garlic Naam (super lekker brood). Was hartstikke leuk natuurlijk, en lekker gegeten. Hierna terug naar het hostel, biertje gedronken, spelletje gedaan en weer de hort op. Hoewel we trouwens met z'n 8en weggingen en na een uurtje met z'n 5en over waren. De rest van de groep zijn namelijk ontzettende partypoopers en dat hebben we ze ook laten weten ;-) Uiteindelijk bleven Naomi (duh), Jos (de bikkel), Ebru (mijn Turkie) en Jan-Willem (The new guy) over. Heb het ontzettend naar m'n zin gehad en was ook aardig de weg kwijt moet ik zeggen (sorry mams).

Uiteindelijk waren we dus weer om half 6 thuis, heeerlijk. De volgende dag moesten we om 10 uur 's ochtends uitchecken. Ik wordt wakker om 9 uur met een ontzettende keelpijn en een bonkend hoofd. Verkouden, yes! Maar ik ben een bikkel, dus gewoon het bed uit, ontbijten en gaan met die banaan. Op de terugweg zouden we naar Raglan gaan, een heel mooi strand met hoge golven maar we gingen naar de Wotoma (geloof ik) Caves waar je Glow Worms hebt. Dat zijn geen wormen (zei de reisleidster geloof ik) maar ze glowen wel. En dat was zoo mooi! We mochten helaas geen foto's maken, maar je moet je voorstellen dat je in een bootje zit, in een grot, compleet donker, geen ziel om je heen en dan omhoog kijk en O-VE-RAL blauwe lichtjes ziet. En die blauwe lichtjes zijn gewoon hele kleine diertjes. Prachtig.. Weer zo'n momentje dat je helemaal stil valt.

De tour duurde maar een uurtje dus we besloten om gewoon ook naar Raglan te gaan! Ondertussen voelde ik me steeds zieker en zieker worden, wilde heel erg graag m'n bedje in. Aangekomen in Raglan hebben we even naar de golven gekeken, zijn ook prachtige foto's van! Hierna even gegeten bij een Pizza tentje en toen naar huis geregen.

Ik geloof dat we half 11 ofzo thuis waren, m'n hoofd raakte het kussen ik was weg. Om vervolgens maandag ochtend wakker te worden en me flink beroerd voelen. Wat vandaag alleen maar erger is. Dus ik ga na stage meteen naar huis, douchen en m'n bed in, heb eigenlijk een afscheidsfeestje van Lieke en Wouter (hoewel Wouter hier zaterdag ook nog is) maar ik moet ook aan m'n gezondheid denken. Het is hier trouwens echt niet gebruikelijk dat je 's avonds thuis blijft, en dat doe ik meestal ook niet want ik wil niets missen, maar ik moet wel een beetje naar m'n lichaam luisteren.

Nou dat was het weekendje Taupo. Dit weekend (jaja, het houdt niet op) gaan we scooteren langs de kust van Auckland. Nouja ik niet, ik ga gezellig achterop natuurlijk. Sorry als er spelfouten in dit verhaal staan of halve zinnen, ik heb geen zin om het nog een keer na te lezen, ben te duf.

Ohja, feel free om geld te doneren op m'n rekening hoor, het is voor een goed doel (namelijk jullie geliefde Eva'tje) ;-)

Tot snel lieve luitjes!

Dikke knuffel,

Eva

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx