Foto's (heb Naomi's bungy foto nog niet, maar die komen ook snel)

http://picasaweb.google.com/eva.vdkooij/Queenstown

31 december, Queenstown

Om 9 uur in de ochtend zijn we opgehaald door Jos en Sven om richting Queenstown te rijden en om 12 uur te gaan.... Bungy jumpen!!!! We gingen de Nevis Bungy Jump doen van 134 meter hoog. De hoogste commerciele jump van Australasia (als we het doen, doen we het goed) Op dat moment snapte ik niet zo goed meer WAAROM ik dit in hemelsnaam zo graag wilde doen. Nu het zo dichtbij kwam, kreeg ik toch zo m'n twijfels. Het is onnatuurlijk om ergens vanaf te springen, je lichaam wilt je dan toch beschermen? Waardoor je dus in paniek raakt en niet wilt springen. Hoewel ik hoogtevrees heb en altijd zo snel mogelijk beneden wil zijn als ik hoog sta (of niet hoog, ik krijg namelijk al de kriebel als ik op het balkon van de eerste verdieping sta) dus misschien gaat het jumpen me wel heel simpel af? Denk het niet, haha.

Toen we aankwamen bij het Bungy centrum bleek dat de jump van 12 uur niet door zou gaan (ik kreeg al helemaal de kriebels, niet dit ook gecancelled!) maar we om half 1 door de bus werden opgehaald. Op de een of andere manier hadden wij het rare verhaal gehoord dat het de hele dag zou duren om naar de locatie te gaan met de bus en we dus pas rond 16u zouden kunnen springen (wie dat heeft verzonnen weet ik ook niet) maar dit was gelukkig niet het geval. Aangezien we dus nog best lang moesten wachten hebben we wat souvernirwinkeltjes (want ja, dat is ECHT onze zwakte) besprongen en gewacht tot het eindelijk zover was.

Om half 1 zaten wij netjes te wachten op de bus, die maar niet kwam. Ik kan je vertellen dat dit niet echt helpt tegen de zenuwen en toen de bus er uiteindelijk was, werd ik wel wat stiller dan normaal. Je gaat een idioot dun klein paadje op omhoog, richting het plaatsje waar je in je harnas wordt gehesen. Ontzettend steil en hoog en ik had het serieus niet meer. Ik vond het ineens helemaal niet meer leuk dat ik dit ging doen en kreeg die rare, panische glimlach (omdat ik het leuk MOEST EN ZOU vinden) niet van m'n gezicht af.

Daar aangekomen wordt je in je ‘harnas' geholpen en mag je alvast doorlopen naar de uitkijkplaats waar je al wat mensen kan zien springen. Ik kan je 1 ding vertellen:

Dat. Is. HOOG.

Stonden we dan, te ‘genieten' van het uitzicht.. Tot er word geroepen dat jullie groep de volgende groep is die via het soort van kabelbaantje naar de gondola wordt gehesen. Dat ding wiebelt, trilt, is eng en hoog. Ik vond het helemaal niks. Oh wat was ik zenuwachtig. Daar aangekomen moesten we op een of ander ding gaan zitten en werd er een eerste tuigje vastgemaakt aan je benen. Leuk ook dat er een glazen vloer is (NOT). Ik raakte twee keer zoveel meer in paniek toen ik hoorde dat het op gewicht ging en ik dus niet als eerste kon (ik ben inmiddels niet een van de lichtste meer, haha). Dus een ander meisje ging eerst. Ik heen en weer ijsberen, ik had het echt niet meer, vond het vreselijk. 'Eva? You're next.' Oke toch wel... Daar ga ik... Neemt u plaats op de (vreselijk bewegende) tandartsstoel en hij bindt het touwsel geval aan je benen vast.

Dit kleine ding moet mij in leven houden? Even serieus.... Hij verteld nog even dat ik aan dat rode ding moet trekken om rechtop te komen bij de tweede bounce. Ja natuurlijk onthoud ik dat terwijl ik mijn leven op het spel zet. Ik zat daar op die stoel en het huilen stond me nader dan het lachen. Even lachen naar de camera en on your feet.

Je moet je heel even voorstellen: Hoogtevrees, 134 meter, een bewegende gondola en je moet jezelf ertoe zetten om op een ini mini plateautje te gaan staan waar je vanaf moet springen. Je kan je wel voorstellen dat er een vlaag van paniek over me heen kwam zetten en ik terugdeinsde (zie je ook op het filmpje ja). Ik klapte zelfverzekerd in m'n handen (tenminste, ik dacht dat het zelfverzekerd was, op de video zie je me als een 2-jarige bang meisje in d'r handjes klappen) en liep dat plateautje op. Ze hadden gezegd hier op m'n werk, niet naar beneden kijken, maar als die kerel blijft zeggen 'A little further, a little further' ja, dan moet je wel anders val je ervan af natuurlijk. Dus ik naar beneden kijken, maar ik kan me echt niet herinneren wat er door m'n hoofd schoot. Dan komt dat moment... 'Three.... two.....ONE!'

En ik weet niet wat er gebeurde, maar mijn lichaam deed het werk. Ik sprong, maar ik was het niet, het ging vanzelf. En daar ga ik. Met een sneltreinvaart naar beneden, de wind als een zacht briesje langs je wangen en je vliegt. Voor 8,5 seconden (volgens Jacob is het 6 seconden, ook goed, vind ik lang zat) ben je vrij. Je vliegt, je bent vrij en je hebt even geen zorgen. Tot je dus voor de tweede keer bounced en je het rode ding niet ziet. Waar is dat ding? Oh shit, hij bungelt daar, pakken, trekken, jaaaaa hij doet het! En huppa, rechtop. Toen begon ik pas te schreeuwen, haha. Ik kijk om me heen en begin te lachen. Wow. Heb ik, Eva van der Kooij, dit zojuist echt gedaan? Niet normaal.

Terwijl ik aan het genieten ben hoor ik een rare 'Krik'. Nouja, zal wel horen zo. Ik hoor er nog 1. Ach, vast normaal dit. Ik hield me wel iets steviger vast. Ik word veilig omhoog getrokken en besef nog niet helemaal wat er zojuist is gebeurt. Tot ik bruut wakker word geschud (en Sven ook, want die was hierna) met de woorden: 'You broke it'. I broke it? Wat heb ik gebroken? Even serieus?! De begeleider geeft me een klein verroest dingetje 'een souvenirtje voor aan je ketting' (hij hangt ook serieus aan m'n ketting) en begint verwoed met een schroevendraaier het 'ding' dat ik 'kapot gemaakt' heb, te maken. Sven, die sowieso al zenuwachtig was, wordt gewoon vastgemaakt, op de foto gezet en gedwongen om te springen. Gerustellende gedachte niet, wetende dat ik zojuist iets kapot heb gemaakt. En even serieus: Het kan ook niet anders of uitgerekend ik maak weer iets kapot van een fucking Bungy jump. Ongelooflijk.

Anyway! We hebben het allemaal overleefd (Sven hopte als een pinguin, Naomi sprong als een ballet danseres en Jos sprong zowat over die bergen heen) en zijn allemaal een stukje meer bad ass geworden die dag.

Voor het filmpje van de bungy jump:

http://www.youtube.com/user/eeviie?feature=mhum#p/u/0/xhf3rVvHqXw(als ik spring hoor je een gil. Die is niet van mij maar van Naomi die zich helemaal kapot schrok, haha)

Ik wil alleen maar nog een keer, en nu die ene in Zwitserland, want die is NOG hoger!

Na de Bungy jump hebben we lekker gedoucht enzo en zijn we naar Cat en Cher gelopen, die op een camping zaten. Lekker aan de bbq gezeten en nogal wat drankjes gedronken. Rond een uur of 23 naar het plein bij de haven gegaan, om erachter te komen dat je daar geen alcohol mocht nuttigen (en we dus aan de gatorade zaten), naar een bandje geluisterd en om 10 seconden voor 12 afgeteld. Om precies 00:00 uur heb ik Naomi als eerste omhelsd en gelukkig nieuwjaar gewenst. Voor het eerst in 7 jaar dat we om 12 uur bij elkaar zijn, bizar! Genoten van het (ontzettend mooie, maar idioot korte) vuurwerk en op naar de stad gegaan. Een hele leuke avond gehad, vol met drankjes, dansjes en Katjes met een losgeslagen creditcard ;)

Om 7 uur lagen wij netjes in ons bed, om de volgende dag (een paar uur later dus) helemaal niks te doen. We hebben de hele dag geslapen, gedoezeld, even een souvenirtje (uiteraard) gekocht en weer terug in bed. 's Avonds gegeten bij wederom Cat en Cher en weer vroeg ons bed in want de volgende ochtend om 8 uur...........................