Foto's:

http://picasaweb.google.com/eva.vdkooij/Wanaka#

30 december 2010, Wanaka

Van Haast naar Wanaka gereden. Deze reis was het mooiste tussenstukje van allemaal! Het is echt super mooi tussen Haast en Wanaka, niet normaal! We zijn daarom ook best vaak gestopt om even een foto te maken. En om Sven tegen een (stilstaand) hekje aan te laten rijden met als gevolg twee deuken in de achterkant van de oto.

In Wanaka heb je ‘Puzzling World' waar ik veel over had gehoord van Jaime, mijn collega. Over water dat omhoog stroomt, een kamer waar je heel groot of juist heel klein lijkt, en een super tof doolhof waar zij zelf 2 uur in heeft rondgedwaald om uiteindelijk maar door de heggen heen te beuken omdat ze compleet was verdwaald, haha! Hier had ik natuurlijk heel veel zin in!

Aangekomen in Puzzling World hadden we niet heel lang de tijd aangezien we om half 12 alsnog gingen paardrijden! We hebben een paar toeristische foto's gemaakt en zijn naar binnen gegaan. We hebben gevraagd of we een stempel mochten op onze hand zodat we na het paardrijden nog terug konden komen voor het doolhof (dat gemiddeld 1,5 uur duurt) zonder nog een keer te moeten betalen. Dat kon, dus dat was een meevallertje!

Wij naar binnen en ik heb m'n ogen uitgekeken. Het is echt heel moeilijk te beschrijven (als ik zeg, gezichten die je volgen en een kamer waar je niet rechtop kunt staan, snappen jullie er niks van) dus ik zou zeggen, bekijk de foto's!

Hierna dus door naar het paardrijden. Sven reed, dus we zijn uiteraard eerst de verkeerde kant op gereden. We hebben het uiteindelijk (op tijd) gevonden. Naomi en ik zagen de paarden al klaar staan en werden ontzettend positief want dit betekende natuurlijk dat het door zou gaan! Ik liet mijn blik over de lieve paarden heen gaan en kreeg een halve hartverzakking toen ik daar ineens een dalmatier zag rondlopen! Hoevaak kom je een dalmatier tegen? Bijna nooit! En dan nu precies op het moment dat ik met m'n hoofd bij Compay zit, zie ik daar een lieve dalmatier rondlopen, ik heb er natuurlijk een foto van gemaakt!

Na even gewacht te hebben en diverse paardrij-caps op gehad te hebben ('Your head is like REALLY small!') was het zover. Ik mocht als eerst meelopen naar mijn paard, Savannah! Ik was op slag verliefd! Wat een lief paard was het! Na een tijdje gewacht te hebben op de rest, was het zover! In het begin even wennen om op het paard te zitten maar na een tijdje begon ik toch te beseffen dat Savannah wel heel erg makkelijk was. Ze liep overal vrolijk achteraan en ik hoefde absoluut NIKS te doen. Bij het galopperen, draven etc., moest ik me alleen goed vasthouden en Savannah deed de rest. Ik hoefde niet te sturen, niet op te letten, he-le-maal niks. Zelfs als ik haar expres de andere kant op wilde sturen, liep ze stug via de weg die ze zo gewend is. Om eerlijk te zijn was er geen reet aan. We vonden het allemaal, hebben het na een dag of twee pas toe durven geven, haha. Het was wel prachtig mooi weer en het uitzicht was ook heel mooi! We konden niet uit volle borst rennen, springen, etc., aangezien er een jongen bij zat die niet durfde (ga dan verdomme niet paardrijden, ookal is je vriendin paardengek en doe je het voor haar, grr!). Na het paardrijden had ik wel vreselijk last van m'n kont, kon zowat niet zitten. En m'n hele lichaam jeukte van de sandflies!

Na het paardrijden was ik helemaal klaar om het doolhof in te gaan en als een idioot te verdwalen! Want ja, ik heb totaal NUL richtingsgevoel, dus dat zou leuk worden. Beetje jammer dat ik de enige was die er heen wilde gaan en om nou drie mensen mee te sleuren tegen hun wil in, dat zou geen leuke doolhof-trip worden natuurlijk. Volgende keer (ALS die er komt) doe ik dat trouwens mooi wel, ik ben maar een keer in Puzzling World, en ik heb er niet voor niets voor betaald. Desnoods ga ik in m'n eentje. Gelukkig weet ik dat Jacob doolhoven ook net zo leuk vind als ik, aangezien wij wat dat betreft allebei in de leefdtijdsgroep van6 liggen ;)

Hierna zijn we op zoek gegaan naar een eettentje, en toen we er eindelijk een hadden gevonden ('pannekoeken!') bleken ze geen electriciteit te hebben. Dan maar take away: Kebab. We hebben gegeten aan de rand van 'Lake Wanaka' waar het redelijk koud en winderig was. Hierna hebben we een drankje gedronken in The Ale House, waar ik niet wilde eten want 'Ik houd niet van vis'. Ja, dat klopt, Ale is een biersoort en geen vissoort. Jos keek me daarom ook aan met zo'n blik van 'hopeloos geval dit'.

Hierna hebben we met de auto een rondje gereden en een hond ontmoet die Kees heet met een Chinees uitziende eigenaar. Naomi en ik hebben allebei in de auto gereden op een verlaten stukje. Ik weet nu zeker dat ik nooit mijn rijbewijs ga halen want bij de 50 km/uur riep ik al 'Wat gaan we hard he?!' en nadat Jos zei 'Ga maar niet harder als 50' en ik verstond 'Ga maar iets harder als 50' (ik dacht nog, oke, als Jos het zegt..) werd het wel een beetje eng dus zijn we gestopt en mocht Sven weer plaatsnemen achter het stuur. Niet dat het er daarop minder eng wordt.

We hebben hierna nog een potje poolen verloren en hierna weer rondgereden met de auto totdat Jos en Sven ons engelen gezang zat werden (Moulin Rouge Medley - The Elephant Song die we van begin tot eind uit het hoofd kennen) en ons afzetten bij het hostel.

Nu liggen we dus in Wanaka. De Bungy-jump kriebels beginnen al te komen. Ik probeer ze te negeren. De Nevis Bungy Jump. Die is morgen. Nog even niet aan denken hoor, ik word niet goed anders!

Morgen is de laatste dag van 2010. Dit jaar is in een oogwenk voorbij gegaan. Alsof ik ben gaan slapen op 1 januari en op 31 december wakker ben geworden.

Morgen is het dan zover, mijn grootste persoonlijke uitdaging tot nu toe! Stoer, spannend, angstaanjagend..........................