Foto's:

http://picasaweb.google.com/eva.vdkooij/Picton#

Dit zijn tot nu toe alleen de foto's van mijn camera. Zodra ik die van Naomi heb, laat ik het weten :)

26 december 2010, Picton

Vanochtend om half 11 met de 'Interislander' vanuit Wellington vertrokken. Aangezien Naomi en ik voor 20 dollar extra een 'Club Class Lounge Pass' hadden, hebben we hier de hele rit genoten van gratis koffie, thee, sap en koekjes. Genietend van het uitzicht waaiden we zowat weg van het dek. Na ruim 3 uur zien we de haven. Kippenvel. Zon, zee, strand en, niet te vergeten, WIND. Heel veel wind. We zitten in een onzettend schattig hosteltje met vriendelijke mensen en mooie muurschilderingen. Leuk kamertje voor ons 2. We hebben een beetje rondgelopen, in het gras naar een stel afro-amerikaanse muzikanten gekeken die steeds hetzelfde deuntje voor een ander liedje gebruikten. Gelachen, genoten, gelukkig. Nieuw Zeeland geeft me een warm gevoel van binnen. Rust.

We zijn naar het museum van het 9^e grootste schip van de wereld geweest (ja, cultureel doen kunnen we ook). Indrukwekkend om in zo'n machtig groot schip te lopen. Dit was alleen de onderkant, de rest is al vergaan.

Hierna ontspannen een potje minigolf gedaan waarbij ik Naomi natuurlijk keihard heb ingemaakt (2 punten verschil en zelfs een hole-in-one). Dit alles in het stralende zonnetje. Heerlijk gelachen als twee pubertjes, beter dan dit wordt het niet. Uit eten geweest in een Indisch restaurantje en een Nederlands echtpaar gesproken dat al 50 jaar in Christchurch woont. Meneer kent nog steeds de smaak van boerenkool.

Na het eten terug naar het hostel, bikini aan en een duik genomen in het verhitte binnenzwembad van ons hostel. Gelachen, gedoken, handstand, dolfijn, koprol, bommetje, potlood, noem maar op. Vermaakt als wederom twee pubers. Rustig gelukkig in de breedste zin van het woord.

27 december 2010, Picton

Vanochtend overenthousiast als eerste aankomen bij het kantoor. Vandaag is het zover, een droom die uitkomt. Wij zouden gaan zwemmen met dolfijnen vandaag. Het is vroeg, koud en het regent maar dit mag de pret niet drukken. Als eerste van de groep, bestaande uit 18 personen waarvan 7 kinderen (waaronder een ontzettend schattig Engels jochie die, na het stoeien met paps en de 'Stop it guys' van mams, heel volwassen tegen z'n vader zegt: 'Yes dad, you just don't know when to stop') (misschien had je er bij moeten zijn en is het helemaal niet grappig, wilde het toch even in de groep gooien), hebben wij onze wetsuit aan. Iemand neemt ons mee naar de boot. Camera in de aanslag, verrekijker in de hand. Laten we gaan! En dat doen we. Terwijl we varen wordt ons uitgelegd dat we de dolfijnen niet mogen aanraken en we niet met ze mogen zwemmen als ze aan het nursen of voeden zijn of als het de bedreigde dolfijnensoort Hector-dolfijn is. Als je eenmaal in het water bent, kijk dan onder water met je snorkel om je heen en maak geluid. Hier komen de dolfijnen op af. Dolfijnen houden van aandacht dus blijf het ze geven. Na deze uitleg kunnen we helemaal niet meer wachten! Hoewel we toch nog wel even moeten wachten.. Na een uur beginnen we toch iets te ongeduldig te worden, aangezien de trip maar iets van 3 uur duurde. Ondertussen zien we wat zeehonden en een paar belangrijke vogels (like we care). Na een tijdje stelt er iemand de vraag: 'Hoelaat zijn we eigenlijk terug in Picton?' Het antwoord, tot schrik van ons allen, luidt: 'In about 10 minutes'. TIEN MINUTEN? Hoe kan dat nou? We hebben nog geen dolfijnen gezien?! 'No worries there's still time. En hey, als we geen dolfijnen zien, kunnen jullie altijd nog een vogelspotter jaloers maken door te zeggen dat je de '...' vogel hebt gezien!' Naomi en ik hebben uiteraard gelijk onze vrienden, die toevallig allemaal vogelspotters zijn, opgebeld om dit blijde nieuws mee te delen.

Diehards dat we zijn, zijn we toch nog dat ijskoude water in gesprongen. Om hierna door een (mannelijke)medewerker met warm water dat uit een slang kwam afgespoeld te worden. Hij vond het wel heel erg leuk om die slang in onze wetsuit te stoppen en ons ‘warm te maken'. Hij heeft ons ook meerdere malen van achter overvallen terwijl we eigenlijk al bezig waren met afdrogen. Hoppaazo die warmwaterslang (ik probeer het minder seksistisch te laten klinken, ik merk zelf ook dat dit niet helemaal lukt) weer inonze wetsuit. De 7 andere kinderen van onder de 10 jaar staan geduldig enbibberend te wachten tot het hun beurt is.In ieder geval....

Hierna zijn we uitgebreid gaan lunchen. Uitgebreid, uitgeput, uitgelachen. Het is even niet meer zo leuk. We hebben 150 kostbare dollars PER PERSOON betaald voor de dolfijnen en hebben maar 50 dollar per persoon teruggekregen. We hebben ze niet eens van een afstand gezien. Een droom die in het water is gevallen. Tot overmaat van ramp regent het ook nog. Hard en aan een stuk door.

Na de lunch zijn we naar de kleinste bioscoop in de geschiedenis van bioscopen geweest en hebben we de film 'Winter's Bone' gekeken. Best een goede film. Dat vonden de andere 4 mensen die in de zaal zaten ook denk ik. Voor de geinteresseerden onder ons:

http://www.youtube.com/watch?v=c0khRUfTfPM

We kwamen Ruben en Ham tegen en hebben geplast op een supersonische w.c. waarvan Jos z'n stagebedrijf de deuren maakt. Deze w.c. praat tegen je en sluit automatisch. Ook stond er een rustgevend liedje op ('Why do birds suddenly appear', hoe toepasselijk aangezien er inderdaad altijd vogels om me heen komen zitten als ik m'n ding op de w.c. doe). Uit eten geweest met Jos, Sven, Ruben en Ham op een oude piratenboot (die overigens te koop stond, hmm). Na het eten in de stromende regen door gereden naar onze volgende bestemming.

Vanavond in de regen aangekomen in een leuk hosteltje, waar we rustig konden bekomen van de ongelooflijke teleurstelling van de dolfijnen die niet op kwamen dagen. Gelukkig hebben we voor de volgende dag weer iets om naar uit te kijken. Altijd blijven lachen en we zitten toch mooi aan de andere kant van de wereld. Lekker gaan slapen want de volgende dag om half 10.... paardrijden!

Hartstikke leuk natuurlijk zou je denken.......